czwartek, 25 lutego 2016

HUBERT

Witam Was,


1.Mam na imię Hubert Kusik i lubię oglądać komedie

2.Cezary Pazura to mój ulubiony aktor.
Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego im. Stefana Żeromskiego w Tomaszowie Mazowieckim. Ukończył w 1986r. w Łodzi. Początkowo związany był z teatrem, zaraz po ukończeniu szkoły rozpoczął pracę w Teatrze Ochoty w Warszawie, później w latach 1992–1993 pracował w Teatrze Powszechnym. Debiutował w 1986 w przygodowym filmie Waldemara Podgórskiego Czarne Stopy. W 2007 zadebiutował jako reżyser realizując jeden z odcinków Faceci do wzięcia. Prezes Zarządu Stowarzyszenia Aktorów Filmowych i Telewizyjnych SAFT (2005–2013)[1].
W 2010 roku aktor zrealizował swój debiut reżyserski Weekend. Do współpracy zaprosił popularnych i komediowych aktorów polskich.   







3.Ja osobiście nie mam ulubionego filmu ,ja oglądam kabarety i komedie.
4.W kabaretach i komediach podoba mi się to ,że da się przy nich pośmiać.
5.Wojciech Adamczyk-W 1982 ukończył studia na Wydziale Aktorskim, a w 1987 na Wydziale Reżyserskim na PWST w Warszawie. W latach 1982-1986 był aktorem Teatru Popularnego w Warszawie.
W latach 1986-1990 reżyser w Teatrze im. Jerzego Szaniawskiego w Płocku i Teatru Polskiego we Wrocławiu. Później zajmował się reżyserią 1990-1993, w teatrach w kraju i za granicą, a także pracą dla Telewizji Polskiej. Od 2004 jest reżyserem Teatru Ateneum w Warszawie.
Od 1993 jest wykładowcą na Wydziale Reżyserii PWST w Warszawie.
Andrzej Witold Wajda (ur. 6 marca 1926 w Suwałkach) – polski reżyser filmowy i teatralny, w latach 1989–1991 senator I kadencji. Kawaler Orderu Orła Białego.
Popularność przyniosły mu filmy inicjujące tzw. polską szkołę filmową: Kanał oraz Popiół i diament, w których dokonywał rozrachunku z czasami II wojny światowej. Dokonał ekranizacji wielu dzieł literackich, jak Popioły, Brzezina, Wesele, Ziemia obiecana, Panny z Wilka i Pan Tadeusz. Współtworzył kino moralnego niepokoju, w którego ramach powstały osadzone w tematyce społecznej, demaskujące patologie systemu komunistycznego w Polsce obrazy: Człowiek z marmuru i jego kontynuacja Człowiek z żelaza, nagrodzona Złotą Palmą w Cannes. Do współczesnej twórczości Andrzeja Wajdy należą: martyrologiczny film Katyń oraz eksperymentalny Tatarak. Reżyser zainicjował również powstanie istniejącego w latach 1972–1983 Zespołu Filmowego X, Mistrzowskiej Szkoły Reżyserii Filmowej utworzonej w 2001 roku oraz autorskiego studia filmowego. Jego działalność teatralna obejmowała wystawianie sztuk w teatrach gdańskich, warszawskich, krakowskich (Z biegiem lat, z biegiem dni...) oraz za granicą.
Twórczość Andrzeja Wajdy nawiązuje do polskiego symbolizmu i romantyzmu, jest próbą rozrachunku z mitami polskiejświadomości narodowej. Za zasługi dla rozwoju kinematografii Wajda był wielokrotnie nagradzany, między innymi w 2000 roku otrzymał Nagrodę Akademii Filmowej (Oscara) za całokształt twórczości.
Jacek Filipiak (ur. 2 marca 1967 w Żarach) – polski reżyser filmowy. Ukończył Państwową Wyższą Szkołę Teatralną we Wrocławiu (1994) i Wydział Reżyserii Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi (1997).
Reżyser filmów dokumentalnych, fabularnych oraz seriali. W latach 1992 -93 współpracował ze Stowarzyszeniem Teatralnym Wierszalin, wyreżyserował dla Teatru TV sztukę Turlajgroszek. Wspomagał akcję społeczną Rodzice zastępczy – miłość prawdziwa (produkcja spotu reklamowego).
Zarówno jego debiut dokumentalny (Bidul), jak i fabularny (Zerwany), dotyczył wychowanków domów dziecka. Zerwany otrzymał wiele krajowych i międzynarodowych nagród. Podczas dokumentacji filmu Filipiak odwiedził ponad czterdzieści domów dziecka i odbył ok. pół tysiąca rozmów z ich wychowankami[1]. Na 28. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni projekcję Zerwanego zakończyła ponad 3-minutowa owacja[2].
6.

Początki kina[edytuj | edytuj kod]

Najwcześniejsze urządzenia będące przodkami kinematograficznych to camera obscura i laterna magica (latarnia czarnoksięska). Ta ostatnia jest prapradziadkiem projektorów do slajdów. Istniały też różnego rodzaju aparaty optyczne do pokazywania ruchomych obrazków – stroboskop, zoetrop, praksinoskop, fenakistiskop.
Pierwszy aparat do utrwalania scen ruchomych (tak zwany kinetoskop) zbudował w 1892 roku Thomas Alva Edison. Jeszcze wcześniej w 1886 roku działający prototyp takiego aparatu skonstruował urodzony w Polsce Ottomar Anschütz, według innych źródeł przypisuje się to także Polakowi Stanisławowi Jurkowskiemu. Podobne urządzenie (kinematograf – patent z 13 lutego1895) skonstruowali bracia Auguste i Louis Lumière. Upowszechniło się ono na początku XX wieku, ściągając na projekcje objazdowe i szybko powstających kinoteatrów wielkie rzesze sympatyków nowej, X muzy. Pierwsza publiczna projekcja wykonanego kinematografem filmu odbyła się 28 grudnia 1895 roku w paryskim Salonie Indyjskim Grand Cafe, gdy wyświetlono dwuminutowy obraz pt. Wyjście robotników z fabryki Lumière w Lyonie, a później m.in.: Śniadanie, Polewacz polany i Wjazd pociągu na stację w La Ciotat. Data ta oficjalnie uznawana jest za moment narodzin kina. Nie były to narodziny bezbolesne. Wmaju 1897 roku doszło w Paryżu do tragicznego w skutkach pożaru spowodowanego nieostrożnością operatora przenośnego kina, (a nie jak twierdzono wcześniej zapaleniem się taśmy filmowej) spłonęło 125 osób ze śmietanki towarzyskiej Paryża. Mimo to nowinka przyjęła się zarówno w Europie jak i za oceanem.
Pomimo faktu, iż pierwszy był Edison, to jednak lepiej opracowany wynalazek braci Lumière szybko znalazł wielu zwolenników. Początkowo rejestrowano wydarzenia dokumentalne (Wjazd pociągu na stację w Ciotat, Karmienie dziecka – braci Lumière). I chociaż za pierwszy, inscenizowany film fabularny uznaje się Polanego ogrodnika z roku 1895, to dopiero na początku XX wieku zaczęto tworzyć filmy opowiadające jakieś historie, nie zaś tylko odtwarzające realne wydarzenia. Pionierem takich filmów byłGeorges Melies, autor Podróży na księżyc z 1902 roku. Melies wykorzystał po raz pierwszy triki i efekty specjalne.
Lata przed I wojną światową to okres supremacji kina francuskiego. Kinoteatry zatrudniają wieloosobowe orkiestry, K. Pathe zakłada towarzystwo, które nie sprzedaje filmów, ale je wypożycza. W 1910 roku wyświetlony zostaje we Francji jeden z pierwszych "nowoczesnych" filmów, w którym grają aktorzy Komedii Francuskiej. Jest to początek końca anonimowości wykonawców i reżyserów.
Wśród pionierów kina nie brakuje Polaków. Pierwszymi polskimi realizatorami filmowymi na przełomie XIX i XX wieku byli: Kazimierz Prószyński – konstruktor i wynalazca pleografu – kamery i projektora nowocześniejszego niż kinematograf, filmujący krótkie scenki rodzajowe z życia codziennego Warszawy (Ślizgawka w Łazienkach) oraz Bolesław Matuszewski, który realizował krótkiefilmy dokumentalne (m.in. z wizyty cesarza Wilhelma II w Peterhofie w 1897), jako operator firmy Lumiere. W 1910 r. w KownieWładysław Starewicz zrealizował pierwszy w świecie film lalkowy z animacją poklatkową (Piękna Lukanida – premiera w Moskwie w1912 r.).
Do roku 1910 istniały już tysiące sal kinowych w Ameryce i Europie, a w 1912 roku nakręcono pierwsze filmy pełnometrażowe. Filmy nieme charakteryzowała powolność akcji, banalność wątków i prosta charakteryzacja, opierały się głównie na wyrazistej grze aktorskiej.
7.Nagroda Akademii Filmowej – znana jako Oscar (ang. Oscar lub Academy Awards) – coroczna nagroda przyznawana przez Amerykańską Akademię Sztuki i Wiedzy Filmowej[1] (Academy of Motion Picture Arts and Sciences) w dziedzinie filmu. Została ufundowana w 1927 roku.
Nagradzane są wstępnie nominowane filmy, które w poprzedzającym roku kalendarzowym były wyświetlane w amerykańskich kinach. Uroczystość wręczenia Oscarów odbywa się zwykle wczesną wiosną. Oscary, z wyłączeniem jednej kategorii, przyznawane są przeważnie filmom anglojęzycznym. Ceremonia rozdania Oscarów od 2002 roku odbywa się wTeatrze Dolby w Hollywood. Obecnie nagroda ta jest uznawana[przez kogo?] za najbardziej prestiżową nagrodę filmową, pomimo że dotyczy głównie kinematografii amerykańskiej.
8.Stało się! Oscary 2015 zostały rozdane. Po raz pierwszy w historii Polska otrzymała nagrodę dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego. - Nie wiem, jak się tu dostałem, zrobiłem czarno-biały film o potrzebie spokoju, wycofania się ze świata i kontemplacji. I oto jestem, w tym zgiełku, w centrum światowej uwagi. To fantastyczne, życie jest pełne niespodzianek - mówił wzruszony reżyser „Idy” Paweł Pawlikowski.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz